• Svenska
  • Deutsch
  • Dansk
  • Nederlands
  • English

De “Straße der Megalithkultur” in Noordwest Duitsland

De associatie ‘Megatlithic Routes’ heeft zijn origine in de ‘Strasse der Megalithkultur’, een toeristische route in noordwest Duitsland. Het is begonnen in 2006 door een groep toerisme experts, archeologen, astronomen en historici met de bedoeling om een nieuwe impuls en bekendheid te geven aan de 5000 jaar oude hunebedden (megalithische graven) in het gebied van Osnabruck en omgeving, het Emsland en Wildeshausen Geest. In ieder van deze regio’s zijn concentraties van deze megalitische monumenten te vinden. De monumenten bestaan grotendeels uit zogenaamde ganggraven. Als wordt gekeken naar de bouwconstructie verschillen ze aanzienlijk van de monumenten zoals we ze in Denemarken en Scandinavie vinden ook zal zijn die van dezelfde Trechterbekercultuur. Ze lijken veel meer op de hunebedden in Drenthe in Nederland.
In Noordwest Duitsland vinden we sinds de Middeleeuwen, in veel historische documenten, verhalen en legendes bewijs van de grote betekenis die de hunebedden hadden voor de fantasiewereld en het dagelijks geloof bij de lokale bevolking. Veel hunebedden hebben bijzondere namen gekregen, vaak met een relatie tot de duivel of figuren met super natuurlijke krachten en legendarische populaire helden.
De “Straße der Megalithkultur” verbindt de steden Osnabrück, Meppen en Oldenburg. Het is 330 km lang en combineert de historisch meest interessante plekken en de best bewaarde hunebedden met elkaar. Sinds 27 april 2014, tijdens het Europees breed georganiseerde ‘Dag van de Megalithische Cultuur’ is een bewegwijzerd fietspad gerealiseerd die de toeristische route verder aanvult. Het is aanvullend aan de autoroute die er sinds 2009 is. Aanvullend is er ook nog een supra-regionale wandelroute, de Hunenweg, welke de regio’s Osnabrucker land, het Emsland en Drenthe in Nederland met elkaar verbindt. Deze is al in 2005 gerealiseerd. 

Het Osnabrücker land
De stad Osnabrück is gelegen in het zuidelijke gedeelte van de “Straße der Megalithkultur”. Dit is waar de Noord Duitse vlakte overgaat in het Westfalische heuvelgebied en waar het verspreidingsgebied van de noordwestelijke Duitse hunebeddengebied eindigt. In dit gebied worden veel archeologische plekken geassocieerd met namen van beroemde militaire leiders uit de tijd van de Saxische oorlogen (772-804 AD) zoals een van de meeste zeldzame hunebedden die gemaakt is van lokale steen, de zogenaamde ‘Karlsteine’. De legende gaat dat Karl, koning van de Franken, de grote deksteen kapot heeft geslagen in drie stukken. Er wordt verteld dat de vrouw van zijn tegenstander Widukind, de Saxische leider, vlakbij is begraven bij de ‘Gevasteine’ – ook een Neolithisch graf uit de tweede helft van het vierde millennium BC.
Er is ook nog een ongewone megalithische constructie in Hekese, in het noordelijke gedeelte van het Osnabrücker land. Twee gescheiden grafkamers liggen 53 meter uit elkaar, maar duidelijk is is dat ze bij elkaar horen omdat een rij zwerfstenen ze met elkaar verbindt.

Het Emsland gebied
De originele naam ‘Hunengrab’, welke nog steeds wordt gebruikt in noordwest Duitsland, komt waarschijnlijk uit het Emsland gebied omdat dit het gebied is van de beroemde dominee Johan Picardt. In 1660 publiceerde hij in zijn thesis over de ‘slechte en barbaarse giganten, Hunen of reuzen’ dat zij de bouwers zijn van de megalithische graven. Er stond verder in dat een groepje heldhaftige mensen die zichzelf met zware houten stokken hadden bewapend de reuzen hebben weggejaagd.
De meeste monumenten die ooit in het Emsland gebied hebben gestaan zijn verdwenen omdat de verkoop van de stenen als bouwmateriaal in Nederland lucratief was in de 18e en 19e eeuw. Zo rond halverwege de 19e eeuw kwam langzamerhand de gedachte op om ze beter te beschermen. Als resultaat hiervan zijn 60 indrukwekkende megalithische monumenten bewaard gebleven, inclusief het graf in Thuine met een zeer bijzondere bouwmethode met een dubbele rij stenen. Verder is er nog de verzameling van negen megalithische graven bij elkaar in de Hummlinger heuvels (oorspronkelijk waren er 22). Omdat ze zo mooi bij elkaar liggen wordt hier gesproken van de Hummlinger hunebedweg.

Het Wildeshausen Geest gebied
Ten zuiden van Oldenburg ligt het gebied van Wildeshausen – beroemd vanwege zijn St. Alexander kerk uit de 9de eeuw. Hier liggen de restanten van Sint Alexander uit Rome. Ook beroemd zijn hier de vele overblijfselen van de megalithische cultuur die in de directe omgeving liggen, voornamelijk in het natuurgebied van Wildeshausen Geest. Hier liggen meerdere hunebedden met lengtes tot 104 meter en met een gemiddelde van 170 stenen per graf. Ze worden wel beschouwd als de grootste graven uit de Trechterbekercultuur. Ook in de Bronstijd is het gebied van Wildeshausen Geest druk bewoond geweest. We vinden in de directe omgeving veel graven uit de Bronstijd, ze liggen in de buurt van de megalithische graven. Vooral beroemd is het ‘Pestruper Grafveld’, welke meer dan 500 graven kent. Dit is de grootste concentratie van prehistorische graven die boven de grond zichtbaar zijn in Centraal Europa. Vanwege deze redenen wordt het Wildeshausen Geest gebied algemeen beschouwd als een belangrijk prehistorisch centrum.
De “Straße der Megalithkultur” eindigt bij het “Landesmuseum für Natur and Mensch” in het nabijgelegen Oldenburg. Naast een permanente expositie over modern design, toont het museum de geschiedenis van de relatie tussen mens en natuur van de afgelopen 6000 jaar.